قرار بود نویسنده بشم. چراشو نمیدونم. فقط دلیلش استعداد نبود. شاید شهرت بود. شاید هم اینکه "شهامت کافی برای زندگی کردن" نداشتنم  رو میخواستم پشت روایت کردن جزئیات زندگی پنهان کنم. یه وقتهایی فکر میکردم خیلی عاشقم. به لطف محبت ها و کمکهای بی شائبه دوستانم فهمیدم که نیستم. نه اینکه احساسات کافی نداشته باشما. احساساتم خیلی دم دست نیست. اینه که وقتی میخوام نشونشون بدم معمولا خیلی دیر میشه. و وقتی درد میگیره چون دم دست نیست و تو عمق وجودم رفته همه وجودم پر از درد میشه. نوشتن رو بی خیال شدم چون آدما تو دنیا دو دستن اونایی که میدونن چه جوری باید زندگی کنن و اونایی که نمیدونن. دسته اول لازم نیست وقت زندگی واقعی شون رو تلف کنن که راجع به زندگی دیگران بخونن و اونایی که بلد نیستن خوندن زندگی دیگران چیزی بهشون یاد نمیده و سبب میشه بشین همینجوری حسرت زندگی کردن دیگران رو بخورن. 

اینبار برای دل یک دوست میخوام دوباره شروع کنم گاه گداری بنویسم... میشه یه جور سرگرمی هم برای من هم برای دیگران. و ازون جا که این روزا سرگرمی های مردم عجیب شده شاید این هم برای جمع معدودی سرگرمی محسوب بشه. 

قرار نیست از روزمرگی ها اینجا بنویسم. از روزمرگی ها سعی میکنم کمتر بنویسم. سعی میکنم نوشته ها  با دنیای واقعی ام اگر کاملا هم نامربوط نیست حد اقل هم زمان هم نباشد. سعی میکنم ماهی یکبار بنویسم.

قرار بود نویسنده بشم. چراشو نمیدونم. فقط دلیلش استعداد نبود. شاید شهرت بود. شاید هم اینکه "شهامت کافی برای زندگی کردن" نداشتنم  رو میخواستم پشت روایت کردن جزئیات زندگی پنهان کنم. یه وقتهایی فکر میکردم خیلی عاشقم. به لطف محبت ها و کمکهای بی شائبه دوستانم فهمیدم که نیستم. نه اینکه احساسات کافی نداشته باشما. احساساتم خیلی دم دست نیست. اینه که وقتی میخوام نشونشون بدم معمولا خیلی دیر میشه. و وقتی درد میگیره چون دم دست نیست و تو عمق وجودم رفته همه وجودم پر از درد میشه. نوشتن رو بی خیال شدم چون آدما تو دنیا دو دستن اونایی که میدونن چه جوری باید زندگی کنن و اونایی که نمیدونن. دسته اول لازم نیست وقت زندگی واقعی شون رو تلف کنن که راجع به زندگی دیگران بخونن و اونایی که بلد نیستن خوندن زندگی دیگران چیزی بهشون یاد نمیده و سبب میشه بشین همینجوری حسرت زندگی کردن دیگران رو بخورن. 

اینبار برای دل یک دوست میخوام دوباره شروع کنم گاه گداری بنویسم... میشه یه جور سرگرمی هم برای من هم برای دیگران. و ازون جا که این روزا سرگرمی های مردم عجیب شده شاید این هم برای جمع معدودی سرگرمی محسوب بشه. 

قرار نیست از روزمرگی ها اینجا بنویسم. از روزمرگی ها سعی میکنم کمتر بنویسم. سعی میکنم نوشته ها  با دنیای واقعی ام اگر کاملا هم نامربوط نیست حد اقل هم زمان هم نباشد. سعی میکنم ماهی یکبار بنویسم.

من خیلی ساله که فقط تابستون ها تهران بودم. پارک ملت پاییز یه جورایی غم انگیزه. درخت حا که دیگه سبز نیستن و یه جورایی انگار قشنگشون از بین رفته. گیرم که همه ما سبز سبزیم آخه پارک نیمه سبز زیاد قشنگ نیست. پارسال که ایران بودم ۲ تا کاری که تو لیستم بود نکردم و این یک سال گذشته همش حسرت بود و حسرت! اولی اینکه پای آبگوشت خوردن پیدا نکردم و یه دیزی سنگی توپ رو میس کردم و دوم اینکه دوستی که قرار بود پای کوه رفتن باشه خفن تنبل شده بود و حاضر نشد ۴ صبح بلند شه بیاد دنبالم بریم کوه. اینبار قرار شد که فوری این دو تا کار رو انجام بدم که دوباره یک سال تموم حسرت نخورم. اینه که همون روز دوم موجبات زیارت دیزی تو خیابون ایرانشهر فراهم شد و کلی حال کردم. کوه رو گذاشتم واسه روز آخر واسه یکی از رفقا که کلی پای کله پاچه و کوه بود ولی فقط کله پاچه میسر شد! این دوستمون که هم مدیر شده و هم مهم با سر و وضع غیره متناسب با کوه اومد و گفت پایه کوه هم هست اما نبود!!!! اینه که من الان ۱۰۰ ساله کوه نرفتم. کلی دلم کوه میخواد!
بگذریم:
هنوز مردم خیلی کتاب نمیخونن. یا لا اقل کتاب نمیخرن. خیلی از این کتابخانه ای که میگن نزدیک پارک طالقانی باز شده شنیدم ولی نشد که برم.
به دوستی گفتم از این بسیجی های تو فرودگاه امام خوشم میاد گفت سردار جعفری رو بذار تو جیبت ببر. (حالا کی هست این آدمی که گفت من نمیدونم) یه پسرک ۲۳ یا ۲۴ ساله که دم در هواپیما وایساده بود و سرش رو پایین انداخته بود که مهماندار بی حجاب لوفتهانزا رو نبینه. نگاهش اینگار معصوم بود و هیچ ربطی به کهریزک نداشت.
از سر زعفرانیه تا خود پارک ملت قدم زدیم قدم زدنی. بوف شده لمزی. از پارکوی تا ونک رو نمیشه با ماشین شخصی تو ولی عصر پایین اومد. فقط اتوبوس میره. اینجوری بگم پارکوی تا ونک شده مثل ولیعصر تا راه آهن. اینه که شاید پیاده رفتن توی ولی عصر بیشتر حال میده تا سوار اتوبوس شدن. لای برگ برگ درختای این خیابون اینگار هممون یه عالمه خاطره جا گذاشتیم. خاطره های رنگی. خاطره هایی که مال زمان دیگری بود زمانی که احمدی نژاد نداشت. زمانی که اینهمه درگیر زندگی زمینی نبودیم زمان خاتمی نه چون خاتمی بود چون ما اونوقت دانشجو بودیم پر از آرزو پر از احساس و رنگ. سبک بودیم آنقدر که پایمان روی زمین نبود . دست دراز میکردیم و ماه را نوازش میکردیم. راستی پلاک حا رو هم شهرداری تو خیلی از کوچه حا عوض کرده. نظم جدیدی واسه پلاک حا تعریف کردن.
بیشتر فکر میکنم که یادم بیاد چه چیزهایی تو تهران عوض شده که بیشتر بنویسم. تا بعد.....

تهران هنوز همون تهران قشنگه! عاشقانه عاشقانه عاشقانه دابل اسپرسو هاش هنوز همونقدر تلخه و پیراشکی های پوپک همونقدر شیرین. شهر شلوغ من هنوز پر از بوی دود و هیاهوی همیشگیه! هنوز پر از نگاه های نگران پسر بچه های ناز و دختر های پوشیده در مانتو های تیره مدرسه! هنوز خانه هنرمندان همونجاست و هنوز هیجان زندگی تو کوچه پس کوچه های شهر من موج میزنه. چقدر لذت بخش بود قهوه ای که با تینا تو اون کافی شاپ با کلاس جردن خوردم و همه حرفهای حقوق بشری! چقدر اون شام دیروقت اردک آبی با عاطفه چسبید و چقدر کله پاچه صبح پنجشنبه با پارانسیلا به قول برو بچ فاز داد. وقتی هنوز نون سنگک اولی تموم نشده رو میز مون یه نون سنگک دیگه که تازه از تنور در اومده بود مینداختن. چه قدر هوای پارک ملت عسلی بود! چه قدر مسخره کردن مغازه های صفویه حال داد. آب انار توچال و ... چه لذتی داشت وقتی تو کافی شاپ مارکز خرید آفتاب  کیک شکلاتی با قهوه خوردیم و خندیدیم هم به گذشته هم به آینده! چقدر با شهر کتابی ها حال کردیم وقتی پرسیدن به اندازه کافی پول داریم که اون همه کتاب بخریم. و من که یه چمدون کتاب آوردم و همه پسته ها و آجیل ها مو گذاشتم که بمونه. چقدر حس خوبی داد که <کام دادن> رو تو یه جمله تو کتاب <کافه پیانو> پیدا کردم و برات خوندم. من هم زبون امروز تهران رو میفهمم! شب تهران! ترافیک تهران! همه و همه برام سراسر لذت بود.
تهران که همیشه قانون بی قانون خودش رو داره برام جالب بود. ۲۰۰،۰۰۰ تومانی که مریم تو سالن تندیس میگیره یه آرایش صورت بکنه. این جینگول ونقلی  که مثل عکس برگردان رو مو میچسبه. این اقتصاد فشل که به برکت نفت میچرخه. این همه اس کلاس و لکسس این همه ماشین خارجی و این همه گرونی.
من که کلی تمرین کردم که دربست که میگیرم به انداز ای که باید پول بدم و بفهمم که هفت تیر تا پونک رو باید ۵ تومان گفت نه ۸ تومان. اینکه بقیه پولت رو باید دستت رو دراز کنی تا بهت بدن. اینکه ..... اینکه باید عادت کنی بی هیچ دلیلی مردم تو خیابون بهت توهین کنن و عین خیالت نشه. اینکه چه کیفی داره با لباسی که اصلا مناسب خیابانهای تهران نیست از جلو ناحیه مقاومت بسیج قلهک که یه واجب انور تر از فارسی رد شی و به برادر های بسیجی سلام کنی و اونا هم جوابت بدن. چه حس حماقتی بهم دست داد وقتی اینو نوشتم واقعا! رایمون رو دزدیدن به اینکه دیگه به لباسمون گیر نمیدن خوشحالیم. من معذرت میخوام. همه جای تهران هنوز بوی ۶ سال قبل رو میده. همون احساس قشنگ همه جا جاریه. من دلم یه عالمه تهران میخواد. تهران سبز تهران سبز تهران سبز!